غـرق دردیـم، بگـو داغ مکـرّر برسد!            که مقرّب شده را رنج، فزون تر برسد!

دلمان کاسه خون است و به آغوش وطن            هر دم از مشهدِ مرغانِ حرم، پَر برسد!

ای خوشا جانِ شهیدی که شود شاهدِ حق            !در ره دوست، طوافی که به آخر برسد!

سـنـدِ زنــده آزادگـی و پــیـروزی‌سـت            بـا بـهـاران اگـر آلالـه پـرپــر بـرسـد!

خدمتِ خـلق کن و عـاقـبت خـیر طلب            این حدیثی ست که از قولِ پیمبر برسد!

سیدِ خـادم ما رفت و به یاران پیـوست            پیکرش باز به این خاکِ مطهّر برسد!

صبر آمـوخـته مکـتبِ نـوریم، آری...             کوهِ عزمیم، خوشا امر ز رهبر برسد!

حق گواه است در این بیشه عاشق‌پرور            نـوبتِ غـرّش شـیران وطن گر برسد!

بـاز بـا پـنجـه خـیـبـرشـکـنـان می‌آئـیم            ذوالفـقاریم اگر رخـصتِ حـیدر برسد!

انقلابی که پر از عطرِ شهید است، سزاست            پـرچـمِ آن به کـفِ منـجیِ داور برسد!